Oftewel “Dappies Dag” op het Stieltjesplein in Rotterdam op koninginnedag. Dit jaar was op advies van de politie aan de gemeente Rotterdam geen vergunning verleend voor het evenement, dat al 30 jaar op dezelfde plek gehouden wordt. Ondanks dat en de stromende regen was er toch nog aardig wat volk op de been, maar bij gebrek aan voorzieningen droop iedereen vrij snel weer af. Ik heb zo’n donkerbruin vermoeden dat het negatief advies van de politie met een incident van vorig jaar te maken heeft, toen iemand ‘zomaar in het openbaar’ een blikje bier stond te drinken (verboden in Rotterdam) en iemand zijn kentekenplaatje in zijn zak had zitten in plaats van op de brommer. Een uitgelezen mogelijkheid dus om dit jaar negatief advies uit te brengen, en zeg nou zelf, zo’n zooitje ongeregeld die drie uur lang pokkeherrie staan te maken met hun brommertjes, dat kan toch helemaal niet in het sjieke ‘Manhattan aan de Maas’?
Klik hier om de fotoserie te bekijken…
In 
Een dag later komen wij wat feestende Roma op straat tegen. Meteen wordt ons Rakija aangeboden. Sterk spul, die Rakija. Twee kleine glaasjes en je bent al in de lorem. Even later staat er alsof ze uit het niets kwamen een Rom-bandje (foto) te spelen. Twee accordeonisten, één trommelaar en een ontzettend schele, en daarom fotgenieke, saxofonist.
In Shutka spreekt de helft van de inwoners vloeiend Duits, gastarbeiders. Met het geld dat ze in Duitsland hebben verdiend hebben ze hier kasten van huizen kunnen bouwen, en als je dan twee straten verder loopt is het ineens weer alsof je in een derde wereld sloppenwijk loopt, kinderen met haar als touw die allemaal op de foto willen, modderige straatjes en hier en daar iemand die dronken voor z’n krotwoning zit. Arme drommels. (op de foto hiernaast de hoofdstraat annex markt van Shutka)
Het verschil tussen Macedonië en Griekenland komt duidelijk naar voren in de prijzen. Macedonië is straatarm en spotgoedkoop, Griekenland is sinds de invoering van de euro behoorlijk duur geworden, en het geld vliegt m’n zak uit. Dat doet me besluiten om zo snel mogelijk via Xanthi (met een mooie oude Turkse wijk) in Grieks-Thracië naar Istanbul door te stomen. Aan de grens met Turkije moest ik voor 10 Euro een visum kopen, terwijl in mijn boekje staat dat Hollanders geen visum nodig hebben voor 
‘Arriving in İstanbul comes as a shock’, heb ik eens ergens gelezen, en dat is niets teveel gezegd. Het is hier werkelijk on-ge-lo-fe-lijk druk. Oversteken op een straat breder dan tien meter is pure zelfmoord, vanwege de continue stroom verkeer. Bussen en trams/metro’s zijn echt ‘packed to the gills’. İstiklal Caddesi, het hart van İstanbul is elke dag tien keer drukker dan de Coolsingel op Zaterdag. Er zijn hier restaurantstraten (Çiçek Pasaj en omgeving) met werkelijk honderden restaurants die rond een uur of tien ‘s avonds helemaal afgeladen zijn. De Overdekte Bazaar telt ongeveer 1500 winkels. Ik ben aardig wat gewend, (Athene, Napoli, Palermo), maar dit is toch wel een paar graadjes erger.
De bezienswaardigheden heb ik 11 jaar geleden al eens gezien, dus ik loop voornamelijk een beetje rond te wandelen en probeer het een beetje rustig aan te doen voorzover dat in deze mierenhoop van 12 tot 16 miljoen mensen mogelijk is. Ook heb ik een nieuwe Cümbüş (instrument op de foto) gekocht, een gefrette versie met gegraveerde body, inclusief 2 sets snaren en extra draagtas voor de spotprijs van 150 miljoen Lira (80 Euro). İstanbul is erg goedkoop, een broodje op straat kost slechts 1 miljoen Lira 
)
