Roemenië – Borşa en de Prislop-Pas
18-19 Augustus 2007
Klik hier om de fotoserie te bekijken…
Borşa is een klein stadje in Noord-Roemenië, niet zo heel ver van de grens met de Oekraïne. In de maand Augustus zijn de straten in Borşa, en in de dorpen in de omgeving, in het weekeinde vergeven van de bruilofts-stoeten. Men vertelt mij dat hier ieder jaar in Augustus veel Roemeense gastarbeiders uit Italië naartoe komen om te trouwen. Veel Roemenen in deze regio emigreren vanwege de belabberde economische situatie. De Italiaanse taal en cultuur sluiten goed aan bij die van Roemenië, en Italië is daarom de favoriete emigratiebestemming. In Borşa alleen al worden die dag achttien bruiloften gehouden, echt lopende band werk. Na de ceremonies in stadhuis en kerk lopen de bruilofts-stoeten door de straten, begeleid door muzikanten, en ruiters op paarden, op weg naar de restaurants die bijna allemaal zijn afgehuurd voor de trouwfeesten, die tot diep in de nacht doorgaan.
Voor de rest biedt Borşa een troosteloze aanblik. Veel fantasieloze en vervallen huizenblokken in communistisch grijs, half afgebouwde huizen, en hele drommen hangjongeren in wat voor het centrum moet doorgaan. Het lijkt alsof hier helemaal níemand werk heeft, geen wonder dus dat men zo snel mogelijk wil emigreren.
Hoog in de bergen op de Prislop Pas, 30 km verder naar het oosten in een prachtige alpine omgeving waar nog ruimschoots beren, wolven en lynxen leven, wordt ieder jaar het ‘Hora la Prislop’ folklore festival gehouden. Op een klein podium worden de hele dag folklore dansjes in traditionele kostuums uitgevoerd, onder begeleiding van nogal truttige folkloremuziek. Voor de meeste mensen lijkt de markt van een kilometer lang, die is opgesteld langs een diep uitgesleten modderpad, een stuk interessanter.
Een stuk of 5 bedelaars zitten hier de hele dag op strategische plekken met opgestroopte broekspijp de mega-grote zweren op hun onderbeen tentoon te stellen, om zo te proberen nog wat aan hun misère te verdienen. De volgende dag zitten dezelfde bedelaars, dit keer met de broekspijpen naar beneden, gezellig naast ons in de bus, om later op de trein te stappen. Blijkbaar halen ze de tickets er toch nog uit met dat bedelen.
Even verderop wordt bij de kerk, die ook half afgebouwd is, en dat zo te zien nog wel een tijdje zal blijven, een Orthodoxe mis gehouden. Orthodoxe missen duren lang, soms wel zo’n vijf uur. Men staat dan voortdurend op één plek te luisteren naar een biddende priester. Een ware verzoeking lijkt me dat, maar de Roemenen lijken er weinig moeite mee te hebben.
Plaats een reactie