Dit is een oude reis-email van 15 Mei 2004, geschreven (op een Linux bak!) in een internet café in de wijk Beyoğlu in İstanbul, die ik weer terugvond bij het doornemen van mijn email-backlog. Dus ik dacht: laat ik er gewoon een blogartikel van maken, opgeleukt met een paar fotootjes…
Ha, die allen…
Zomaar een mailtje van een vakantieganger. Ik ben eergisteren in İstanbul gearriveerd, na een reis door Macedonië, Grieks Macedonië, en Thracië.
In Skopje zijn wij direct de Roma-wijk, Shuto Orizari ofwel Shutka ingedoken, alwaar wij meteen met onze neus in de boter vielen. Het was daar de dag voor Gjurgjovden een vierdaags feest wat vooral door de Roma wordt gevierd. Na een korte wandeling door de hoofdstraat annex Bazaar, waar ongelooflijk veel troep wordt verhandeld, stuitten wij op een veemarkt (foto) waar honderden lammeren werden verkocht, die op deze dag bij bosjes worden geslacht. Gab kreeg het een beetje benauwd op die veemarkt, omdat we nogal werden aangestaard door al die (vermoedelijk) Albanese boeren met hun buitengewoon ongure koppen.
Een dag later komen wij wat feestende Roma op straat tegen. Meteen wordt ons Rakija aangeboden. Sterk spul, die Rakija. Twee kleine glaasjes en je bent al in de lorem. Even later staat er alsof ze uit het niets kwamen een Rom-bandje (foto) te spelen. Twee accordeonisten, één trommelaar en een ontzettend schele, en daarom fotgenieke, saxofonist.
Nadat Gab vertrokken was naar Athene, ben ik met haar zus, die in Skopje woonachtig is en waar we hebben gelogeerd, nogmaals gaan fotograferen in Shutka. Weer werden er twee bruiloften gehouden met bijbehorende muziek, zgn Zurla-Tapan ensembles, die echt ongelooflijk veel herrie kunnen maken. Na een tijdje fotograferen vroeg iemand mij of ik volgende week de bruiloft van zijn dochter wilde fotograferen. Een buitenkansje, maar helaas, ik moest weer verder natuurlijk.
In Shutka spreekt de helft van de inwoners vloeiend Duits, gastarbeiders. Met het geld dat ze in Duitsland hebben verdiend hebben ze hier kasten van huizen kunnen bouwen, en als je dan twee straten verder loopt is het ineens weer alsof je in een derde wereld sloppenwijk loopt, kinderen met haar als touw die allemaal op de foto willen, modderige straatjes en hier en daar iemand die dronken voor z’n krotwoning zit. Arme drommels. (op de foto hiernaast de hoofdstraat annex markt van Shutka)
Gewone CD’s zijn hier niet te krijgen, alles is gekopieerd en kost omgerekend 1 Euro (alles is hier spotgoedkoop). Op zoek naar een paar Zurla-Tapan CD’s dus, en de verkoper Bejadin blijkt zelf in zo’n ensemble te spelen en laat een paar van zijn eigen CD’s voor me halen. Bejadin spreekt geen Duits en probeert me iets over een DIEVIEDIE uit te leggen. Ik begrijp niet helemaal wat hij bedoeld (van Macedonisch of Romani versta ik bijna geen woord) en zeg elke keer maar ‘Da, da, dobro’ (Ja, ja, goed) in mijn beste Macedonisch. Maar hulp is onderweg. Er komen nog twee man bij en er ontstaat een onverstaanbaar kakofonisch gesprek met als kernwoorden DIEVIEDIE, TIEVIE, KOEKEN, STUDIO, en DA, DA, DOBRO. Waarschijnlijk probeerden ze me uit te leggen dat Bejadin een DVD had van zijn opnames in de studio. Die DVD kon je dan bekijken via de TV. Fantastisch toch, die moderne electronica.
Buiten Shutka valt er geloof ik niet zoveel te beleven in Skopje, behalve dat je hier goedkoop en goed kan eten, en een aardige Turkse wijk, dus besluit ik om via Prilep (is een tegenvaller) de grens met Griekenland over te gaan naar Edhessa (wel aardig) (foto hieronder). Met de bus naar Bitola gegaan en een taxi naar de grenspost, daarna ben ik de 500m niemandsland lopend overgestoken, dat was heel gek.
Het verschil tussen Macedonië en Griekenland komt duidelijk naar voren in de prijzen. Macedonië is straatarm en spotgoedkoop, Griekenland is sinds de invoering van de euro behoorlijk duur geworden, en het geld vliegt m’n zak uit. Dat doet me besluiten om zo snel mogelijk via Xanthi (met een mooie oude Turkse wijk) in Grieks-Thracië naar Istanbul door te stomen. Aan de grens met Turkije moest ik voor 10 Euro een visum kopen, terwijl in mijn boekje staat dat Hollanders geen visum nodig hebben voor Turkije. Ofwel zijn de reglementen veranderd, of ik ben opgelicht. Eenmaal de grens over wordt het in de bus een stuk lastiger om CD-tjes op m’n discman te luisteren ivm de abominabele asfaltering in Turkije. Bij Keşan lag in een een enorme plas bloed een koe op de weg, die aangereden was, Welcome to Turkey!
‘Arriving in İstanbul comes as a shock’, heb ik eens ergens gelezen, en dat is niets teveel gezegd. Het is hier werkelijk on-ge-lo-fe-lijk druk. Oversteken op een straat breder dan tien meter is pure zelfmoord, vanwege de continue stroom verkeer. Bussen en trams/metro’s zijn echt ‘packed to the gills’. İstiklal Caddesi, het hart van İstanbul is elke dag tien keer drukker dan de Coolsingel op Zaterdag. Er zijn hier restaurantstraten (Çiçek Pasaj en omgeving) met werkelijk honderden restaurants die rond een uur of tien ’s avonds helemaal afgeladen zijn. De Overdekte Bazaar telt ongeveer 1500 winkels. Ik ben aardig wat gewend, (Athene, Napoli, Palermo), maar dit is toch wel een paar graadjes erger.
De bezienswaardigheden heb ik 11 jaar geleden al eens gezien, dus ik loop voornamelijk een beetje rond te wandelen en probeer het een beetje rustig aan te doen voorzover dat in deze mierenhoop van 12 tot 16 miljoen mensen mogelijk is. Ook heb ik een nieuwe Cümbüş (instrument op de foto) gekocht, een gefrette versie met gegraveerde body, inclusief 2 sets snaren en extra draagtas voor de spotprijs van 150 miljoen Lira (80 Euro). İstanbul is erg goedkoop, een broodje op straat kost slechts 1 miljoen Lira 
)
Nederlanders zijn fascisten, volgens de simit-verkoper die een praatje met mij probeerde te maken. Hij liet mij een krant zien waarin een foto van een koerdische stond en in het berichtje kon ik de naam ‘Jan Piet Donner’ ontwaren. Hoe zit dat? (vraag aan het thuisfront) Ik vond hem een beetje vervelend en heb het gesprek maar afgebroken door te zeggen: ‘Politik fascist ama halk güzel’ (Politiek fascist maar volk goed). Daar was hij het wel mee eens, geloof ik. Ik redt me wel hiero, met m’n steno-turks.
Maarreeh… nou weet ik effe niks meer, en ik ben het typen een beetje zat. Ik ga me weer even in de Chaos begeven
De Groeten, M@X
Klik hier om meer foto’s van deze trip te bekijken…
