Legal warning: Photos can only be used with my consent. I will not allow usage in negatively biased articles about these people.

In één van de grote steden in Roemenië leven zo’n tweehonderd tot driehonderd mensen in hutten op en om een grote vuilnisbelt. In de nabije omgeving wonen nog eens ruim duizend mensen in krotten. De vuilnisbelt is een ouderwetse stortplaats, die vervuild is met chemicaliën. Degenen die op geen andere manier aan de kost kunnen komen, zorgen al sinds eind jaren ’60 voor enige recycling, door de nog bruikbare spullen, voornamelijk plastic flessen en oud metaal,  te verzamelen en te verkopen. Nadat Roemenië in 1989 de overgang naar het kapitalisme had gemaakt raakte vijftig procent van de beroepsbevolking in een paar jaar tijd hun werk kwijt en onstonden overal in het land sloppenwijken en ghetto’s. De bevolking op de vuilnisbelt groeide daardoor snel aan.

Er wordt op zo’n vuilnisbelt hard gewerkt onder erbarmelijke en gevaarlijke omstandigheden. Men klimt op de aanrijdende vuilniswagens om als eerste de nog bruikbare waar te kunnen bemachtigen zodra de vuilniswagen gelost wordt. Kinderen werken ook mee en daarbij zijn al eens slachtoffers gevallen. De bruikbare waar wordt acht kilometer verderop in de stad verhandeld. Sommigen hebben alleen plastic zakken voor het transport van de handelswaar naar de stad, dat levert natuurlijk weinig op. Anderen hebben een handkar, al iets luxer. Weer anderen hebben paard en wagen, of zelfs een oude auto. Maar een rijbewijs en kenteken zijn lastig te krijgen als je geen geld  en geen officiële woon- of verblijfplaats hebt. Wie het aandurft om zonder rijbewijs en een zelfgemaakte nummerplaat de handel te transporteren verdient meer geld, en dus meer aanzien,  dan iemand die alleen de beschikking heeft over plastic tassen.

De kinderen die ik hier zag waren vrolijk, speels en levenslustig. Maar zoals wereldwijd in sloppenwijken het geval is zitten hun families hier tot over hun oren in de problemen. Er is gebrek aan alle fundamentele levensbehoeften. Men woont in tochtige hutten, gemaakt uit afvalhout en plastic. Uiteraard hebben ze dan ook geen slaapkamer, keuken, of douche, de hygiëne is abominabel. Er lopen zwerfhonden en ratten rond. Peuters lopen op blote voeten door het afval. Jongeren raken aan de drugs om aan de ellende te ontsnappen. Sommige mensen hebben een houtkachel, andere niet. Stroom wordt uit auto-accu’s of generators gehaald, waarbij al eens branden zijn ontstaan. In de zomer kan het veertig graden worden en stinkt het rottende afval een uur in de wind. In de winter kan het min veertig graden worden en wordt het onmogelijk om kleding te wassen en te drogen. Dan houden mensen hun vuile kleren ‘s winters liever gewoon aan, want met natte kleren aan wordt je ziek. De gezondheidszorg bekommert zich weinig om deze mensen. Ambulances geven de laagste prioriteit aan de mensen van de vuilnisbelt, die als uitschot worden beschouwd,  en komen pas aan het eind van de dag als alle andere oproepen zijn afgehandeld, of helemaal niet. Plannen voor de toekomst is meestal niet realistisch. Scholing voor de kinderen, en regulier werk zijn moeilijk bereikbaar in zo’n situatie. Kaartjes voor de bus naar school zijn een luxe wanneer voor eerste levensbehoeften zoals drie maaltijden per dag niet eens geld is, en hongerige kinderen zullen sowieso moeilijk leren. Scholen nemen ook liever geen kinderen aan met vuile kleren. Een baan vinden is zelfs voor degenen die iets beter af zijn een utopie. Als ze als verblijfplaats de vuilnisbelt moeten opgeven, dan zoekt een werkgever liever iemand anders, vanwege het stigma dat aan de bewoners van deze plek kleeft.

De lokale politiek komt niet met oplossingen, in tegendeel. In 2010 werden er nog zesenzeventig families, zo’n driehonderd mensen, die in het centrum van de stad woonden, midden in de winter bij een temperatuur van min zeventien graden gedwongen hun huizen te verlaten. Sommige van hen hadden sociale huurwoningen, anderen leefden in hutten. Zij kregen vierentwintig uur van tevoren te horen dat hun huizen zouden worden gesloopt, en hun hutten zouden worden gebulldozerd. Bezittingen konden niet allemaal worden meegenomen. In de vrieskou werden zij gedeporteerd naar veel te kleine prefab woningen nabij de vuilnisbelt, waarvan er te weinig bleken te zijn gebouwd. Daarop stuurde de gemeente een vrachtwagen met platen afvalhout. Degenen die nog geen onderkomen hadden werd gezegd om, “maar wat te bouwen” van het hout. De prefab woningen zijn van slechte kwaliteit en beginnen inmiddels te vervallen. Op de plek van hun voormalige woningen in het centrum is nu, nadat het terrein een aantal jaar heeft braak gelegen, een klein park inclusief “openlucht fitnessruimte” aangelegd, en een kerk en enorm Roemeens theologisch centrum. De gemeente heeft inmiddels voor de evacuatie een boete van achtduizend euro gekregen vanwege mensenrechtenschendingen. Daar zal de burgemeester niet wakker van liggen.

De vuilnisbelt zal worden gesloten in verband met EU reglementen. Sommigen zullen heel misschien in een ecologische vuilverwerking aan de slag kunnen, hoewel ik betwijfel of dat gaat gebeuren. De mensen die buiten de boot vallen verliezen sowieso hun bron van inkomsten.

(De tekst is, naast wat ik heb gehoord en gezien, ontleend aan verschillende bronnen, o.a. Roemeense websites, een rapport van Amnesty International, en het boek Arme Roma, Böse Zigeuner)


ENGLISH TEXT:

Romania: Living on a landfill

In one of the major cities in Romania about two hundred to three hundred people live in shacks on a big landfill, which is polluted with chemicals. Another one thousand people live in slums nearby. From the 60’s on, those with no other means to make a living, provide some basic recycling. They collect and sell mainly plastic bottles and scrap metal. After Romania made the transition to capitalism in 1989, fifty percent of the country’s workforce lost their jobs in just a few years time, and then all over the country slums and ghettos mushroomed. Thus, the population at the dump grew rapidly.

On this dump, people do back-breaking labour in absolutely dire and dangerous conditions. People climb the running garbage trucks to be the first to collect the usable material once the truck is unloaded. Children of all ages also participate in the scavenging, and as a result there have been fatal casualties. The goods are traded in the city, six miles further down the road. Some people only have plastic bags to transport the goods to the city, and of course that means one can only make a little money a day. Others have a handcart, slightly more luxurious. Still others have a horse and carriage, or even an old car. However, a driver’s license and license plate are hard to come by if you have no money and no official place of residence. Anyone who has the guts to drive without a license and with a homemade license plate will earn more money, and therefore more respect than someone who only has some plastic bags.

The children that I saw here were pretty cheerful, playful and lively. However, like anywhere in the world, families living in slums are up to their necks in trouble. They live in drafty huts, constructed ​​from plywood and sheets of plastic. Obviously they have no bedroom, kitchen or shower, and as a result hygiene is abysmal. Mangy stray dogs and rats are all over the place. Small children walk barefoot through the trash. Young people turn to drugs to escape from the misery. Some people have a stove, some don’t. Power is taken from car batteries or generators, which occasionaly has caused fires. In summer, temperatures can rise up to forty degrees and the smell of rotting waste is everywhere. In winter temperatures can drop to minus forty, that means it is impossible to wash and dry ones clothes. Therefore people will wear their dirty clothes throughout the winter, simply because wearing humid clothes can make you ill. State healthcare does not really care about these people. Ambulances give the lowest priority to the people of the dump, who are regarded as scum and – if at all – only arrive at the end of the day when every other call has been handled. Planning for the future is usually not realistic. Education for the children and regular work are hard to come by in this situation. Bustickets – for the bus to school – are a luxury when even basic necessities such as three meals a day are beyond reach due to lack of money, and hungry children will not be able to study anyway. Also, schools will not accept students with permanently filthy clothes. Even for those slightly better off, finding a real job is impossible. If they have to specify their place of residence to a potential employer, then that employer will find someone else because of the stigma attached to the inhabitants of this place.

Local politics doesn’t come up with solutions, on the contrary. In 2010, seventy-six families, about three hundred people who lived in the city center, were forced to leave their homes in the dead of winter by temperatures of minus seventeen degrees. Some of them had social housing, others lived in huts. They were given a one night’s notice that their homes would be demolished, and that their huts would be bulldozed. Many were not even able to take all their personal belongings with them. In the freezing cold, they were relocated near the landfill in tiny prefabricated houses, of which too few were constructed. For them, the municipality sent a truck with plywood panels. Those who had no shelter were told to “just construct something” from the plywood. The prefabricated houses are of poor quality and are now already decaying. At the site of their former homes in the center of town, after the land lying idle for years, a small park with an “outdoor gym” section was constructed, together with a church and huge Romanian theological center. The municipality has now been fined eight thousand euros for the evacuation because of human rights violations. You can rest assured the mayor won’t have lost any sleep over it.

The landfill will soon close due to EU regulations. Maybe some will be hired to work in an ecological waste disposal, although I doubt that will happen. The people who fall by the wayside lose their source of income anyway.